Zachowania polityki naczelnych | Korporacja Perfect world - własna firma bhp bez zus z Suwałk

Zachowania polityki naczelnych

Szympansy niekiedy urządzają przesadne demonstracje, żeby wpłynąć na zachowanie innych. Po tym, jak Nikkie zranił Yeroena w walce, ten celowo kulał – ale tylko w obecności przeciwnika. Miało to zapewne podziałać na Nikkie’ego uspokajająco lub wywołać u niego poczucie winy. Innym razem, gdy Nikkie zaatakował Luita od tyłu, na twarzy ofiary pojawił się nerwowy grymas. Luit przycisnął dłoń do ust, wygładził policzki i dopiero wtedy odwrócił się do przeciwnika – zupełnie jak członek zarządu przed wejściem na zebranie, na którym będzie się musiał tłumaczyć przed radą nadzorczą.

Szympansy niekiedy toczą gwałtowne walki wewnątrz stada (podobnie jak Grove i Powell na posiedzeniu zarządu Intela w sprawie projektu Szach-Mat), ale wówczas inne osobniki interweniują, żeby starcie nie wymknęło się spod kontroli. Na początku lat osiemdziesiątych we władzach Intela byli prawie wyłącznie mężczyźni. Pod tym względem szympansy są mniej prymitywne: samice często odgrywają istotną rolę w koalicjach i w pokojowych negocjacjach.

Krótko mówiąc, liczne zachowania, które dotychczas uważaliśmy za typowe dla „biurowej polityki”, są charakterystyczne dla polityki naczelnych. Pomysł szympansiej polityki wzbudził znaczne zainteresowanie między innymi wśród dziennikarzy, którzy często zadawali takie pytania jak na przykład „Kogo pan uważa za największego szympansa w obecnym rządzie?”. De Waal nie akceptował takich porównań. „Ludzie robią to, żeby zakpić z polityków – zauważył. – Moim zdaniem, to obraźliwe dla szympansów.”

Z drugiej strony, sami politycy często dostrzegają to podobieństwo. Newt Gingrich, gdy został spikerem Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych w 1995 roku, umieścił Chimpanzee Politics na liście lektur zalecanych nowym kongresmanom z Partii Republikańskiej. Sam Gingrich zademonstrował talent samca alfa w ostrych walkach w Kongresie, ale najwyraźniej nie przeczytał uważnie tych rozdziałów książki de Waala, gdzie opisane jest znaczenie godzenia się i innych prospołecznych zachowań dla utrzymania solidarności stada mimo wszystkich konfliktów i manipulacji. Przeciwnie, komitet doradców Gingricha przygotował osławione memorandum, w którym zalecał republikanom, żeby niezależnie od oko- liczności opisywali demokratów jako „chorych”, „żałosnych”, „dziwacznych”, „pokręconych” i „zdradliwych”. Najwyraźniej ich szef uznał, że zachowanie szympansów dowodzi, iż wszelka uprzejmość jest zbyteczna. Tymczasem najważniejsze odkrycia de Waala dotyczą tego, jak wielkie znacznie ma prospołeczne zachowanie nawet w brutalnym świecie małp.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>