POLITYKA U SZYMPANSÓW | Korporacja Perfect world - własna firma bhp bez zus z Suwałk

POLITYKA U SZYMPANSÓW

Intel jest zapewne jedną z najwspanialszych firm epoki komputerów osobistych, a jednak wszystko, co zdarzyło się tego dnia – reakcje i zachowania ludzi, szczegóły konfrontacji – doskonale odzwierciedla reguły kierujące już zachowaniem samców szympansów żyjących w afrykańskiej dżungli. Każdy szympans natychmiast rozpoznałby rutynową agresję alfy używaną do zastraszania osobników podporządkowanych, manipulacje bety mające na celu osłabienie rywala, okazywanie słabości w celu zachęcenia do ataku, gniewne spojrzenia, tyrady, demonstracje agresji zamiast prawdziwej przemocy, a nawet nieudaną próbę załagodzenia konfliktu, po której nastąpiło nieuchronne odejście podporządkowanego osobnika i założenie przezeń własnego stada.

To w Intelu powstało kanoniczne prawo ery komputerów: prawo Moore’a, głoszące, że co osiemnaście miesięcy moc komputerów wzrasta dwukrotnie. Z czasem prawo to stało się wręcz samospełniającą się przepowiednią, wyznaczającą rozwój naszej cywilizacji. Mimo to menedżerowie Intela postępowali zgodnie z regułami zachowania naczelnych, ukształtowanymi przed trzydziestoma milionami lat.

W rzeczywistości wszyscy postępujemy zgodnie z tymi regułami. W tym samym roku, kiedy w Intelu doszło do spięcia z powodu Projektu Szach-Mat, nieznany wcześniej światu holenderski badacz Frans de Waal rzucił nowe światło na zachowanie ludzi w pracy, przedstawiając opis społecznego świata szympansów. Miarą wykraczającego poza społeczność uczonych wpływu de Waala może być fakt, że po latach jego laboratorium na Emory University w Atlancie odwiedził jeden z najbogatszych samców alfa na świecie, prezes Microsoftu Bill Gates. (Nie wiadomo, jakie były konsekwencje tej wizyty.) „Business Week” opisał badania de Waala w artykule zatytułowanym Menedżer małpuje-, któ- rego autor obficie cytował między innymi uwagi o „sekretach zarządzania u szympansów”. „New Yorker” i „New York Times” również wielokrotnie – na przykład, wyjaśniając sekrety upadku skandalicznie przepłacanego szefa nowojorskiej giełdy Richarda Grasso w roku 2003 – cytowały tezy de Waala o sprawiedliwości wśród naczelnych.

Tych odwołań do dorobku de Waala można oczywiście nie traktować całkiem poważnie. Ważniejsze, że jego prace wywołały też znaczący rezonans wśród najwybitniejszych naukowców. E.O. Wilson, profesor biologii z Harvard University, stwierdził na przykład, że to holenderski uczony „pokazał, że naczelne różnią się od nas znacznie mniej, niż jeszcze dwadzieścia lat wcześniej ktokolwiek potrafił sobie wyobrazić”. De Waal jednocześnie uświadomił wszystkim zainteresowanym, w jak zaskakująco małym stopniu nasze zachowanie różni się od postępowania małp.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>